We zitten met tien vrouwen in een cirkel, rondom een altaar dat me doet denken aan de baarmoeder en een poort. Het klopt. Voor mij is baarmoeder de poort naar verbinding met de oermoeder, het universum, het Heel-al.

En we hebben allemaal een diep verlangen om ons hiermee verbonden te voelen. Zo ook deze vrouwen, die de moed hebben verzameld om naar deze retraite te komen, met als thema ‘het helen van de vrouwenlijn.’

Wat ik als begeleider altijd als eerst doe is een veld van verwelkoming neerzetten. Hier mag je helemaal zijn wie je bent. Maskers en pantsers mogen afgelegd worden. Als je hier geraakt wordt in je kwetsbaarheid, dan wordt elke traan een gebruikt als balsem voor je ziel.

En alleen dat al kunnen voelen, dat raakt. Het raakt degene die nooit haar plek heeft durven innemen. Het raakt degene die bang is om mensen te verliezen als ze zichzelf is. Het raakt degene wier ouders er emotioneel niet waren. Het raakt degene die zichzelf groot heeft moeten houden omdat ze niet klein kon zijn.

Het raakt ons allemaal.

Mag ik er zijn?

Mag ik er echt helemaal zijn?

En daarop voelende kon het afgelopen retraite niet anders beginnen dan zo:

Laten we stoppen met hard werken. We hebben dat al te lang gedaan. Generaties lang, eeuwen lang. Onze schouders zijn versteend, onze ruggen krom van al het dragen, onze harten zijn verscholen. Het stopt hier en nu.

We gaan niks fixen in de vrouwenlijn en we gaan niks oplossen. We gaan de dingen aankijken. Dát is wat heling daadwerkelijk is. Je weer ‘heel’ voelen, doordat dingen in je voorouderlijke lijnen een plek hebben gekregen en jij op jouw plek kan komen staan.

Ja, jij mag er helemaal zijn. Sterker nog, jij bent er al helemaal.

Echt.

11-13 september heb ik weer een vrouwenweekend gepland. Dan ligt de uitnodiging in het verbinding maken en zakken in het oermoederveld. Voor meer informatie klik hier.