• Je hebt vrijwel alles gedaan wat er van je verwacht wordt: studie, relatie, gezin, therapie, persoonlijke ontwikkeling. En tóch voelt het niet vrij en geeft het niet de vervulling die je wenst.

• Je kan jezelf goed reguleren en dat is ook meteen het probleem. Je leeft voortdurend met je voelsprieten wijduit. Het is zó vermoeiend.

• Je zegt vaak ‘ja’ en staat altijd klaar voor anderen. Je draagt veel, ook voor anderen, en je komt nooit echt toe aan je eigen leven.

• Er is een gevoel van eenzaamheid in je kracht. Je hebt alles altijd zelf moeten doen. Je bent er goed in, maar je voelt ook een leegte. Er is geen steun in je rug.

• Je voelt dat er een volgende stap mogelijk is. Maar om er te komen moet je het veilige leven dat je zo zorgvuldig hebt opgebouwd durven loslaten. En dat is doodeng.

Als je die volgende stap níet zet, blijft het bij ‘goed kunnen omgaan’ met wat er op je pad komt.

Maar het wordt nooit: voluit geven wat je te geven hebt.

• Aan de buitenkant ziet je leven er succesvol en stabiel uit. Je hebt gedaan wat er van je verwacht werd en je hebt het goed gedaan ook. Maar van binnen vraag je je af: is dit het nou? Is dit waarvoor ik zo hard heb gewerkt?

  Naar –> Je leeft niet meer vanuit wat er van je verwacht wordt, maar vanuit wat er in je leeft. De keuzes die je maakt komen niet meer voort uit angst of plicht, maar uit een diep weten in jezelf. Je voelt de vrijheid die je al die jaren van innerlijk werk heeft beloofd en nu is hij er echt. Niet als iets wat je elke dag voelt in je lijf.

• Je bent hypergevoelig voor de sfeer in een ruimte, de stemming van anderen, wat er onuitgesproken hangt. Je bent altijd aan het scannen, altijd aan het afstemmen. Het kost je enorm veel energie. Energie die je eigenlijk voor jezelf nodig hebt.

  Naar –> Je bent nog steeds gevoelig en je wil dat ook niet kwijt. Maar je gevoeligheid voelt niet meer als een radar die nooit uitstaat. Je hebt geleerd wanneer je hem open zet en wanneer je hem sluit. Je rust in jezelf, ook als het om je heen rumoerig is. Je gevoeligheid is eindelijk je kracht geworden in plaats van je bewaker.

• Jij bent degene die er altijd is. Voor je kinderen, je vrienden, je partner, je werk. Je draagt veel (soms te veel) en je doet het met liefde. Maar ergens weet je dat je jezelf al heel lang op de laatste plaats zet, en dat dat zijn tol eist.

  Naar –> Je staat nog steeds voor de mensen die je lief hebt — dat verandert niet, want dat is wie je bent. Maar je doet het nu vanuit volheid in plaats van vanuit leegte. Je kent het verschil tussen geven omdat je wil en geven omdat je niet anders durft. Je leven voelt eindelijk ook van jou.

• Je hebt altijd op jezelf kunnen rekenen. Dat is je kracht en tegelijkertijd je diepste pijn. Want onder die zelfstandigheid zit een oud verlangen: eens niet zelf alles hoeven dragen. Eens iemand of iets voelen dat jou draagt.

  Naar –> Je voelt voor het eerst echte steun, niet van één persoon, maar van iets diepers. Van de vrouwen die voor jou kwamen en van wie je onbewust de last droeg. Van je eigen lichaam, dat nu weet hoe het is om te landen. Van de grond onder je voeten. Die eenzaamheid in je kracht, die is er niet meer. Je bent verbonden met iets wat groter is dan jijzelf.

• Je weet dat er een volgende stap is. Je voelt hem al een tijdje, ergens in je buik of je borst. Maar om daar te komen moet je loslaten wat je veilig houdt — en dat vraagt een moed die soms groter voelt dan wat je hebt.

  Naar –> Je hebt die stap gezet. Niet omdat de angst weg was, maar omdat je groter was dan de angst. Het leven dat je nu leeft voelt als iets wat van jou is, niet meer als iets wat je managet of verdient. Je geeft wat je te geven hebt, voluit. Je geniet van wat je hebt opgebouwd. Je bent vrij.

Levensvuur is voor de vrouw die innerlijk werk niet vreemd is. Die al heel wat over zichzelf weet, haar patronen herkent — maar merkt dat kennen niet hetzelfde is als vrij zijn. Die aan de buitenkant een stabiel leven heeft opgebouwd, maar van binnen voelt dat er meer is. Meer vrijheid, meer vuur, meer haarzelf.

Je hoeft niet in crisis te zijn om in Levensvuur te stappen. Je hoeft alleen maar te voelen dat je er klaar voor bent.