‘Hoe kunnen mijn ouders niet van mij gehouden hebben?’

Als je naar je eigen jeugd kijkt dan zijn er naast mooie herinneringen ook de minder mooie. Als je naar jouw kind kijkt dan kan je je niet voorstellen dat jouw ouder(s) niet dezelfde liefde hebben gevoeld als jij nu voelt. En toch heb jij als klein kind die liefde van je ouders gemist.

‘Ik heb nu geen ruimte voor een ander’

Zodra je moeder belt voel je spanning in je lijf. Ze gaat iets van je vragen zoals ze dat altijd al heeft gedaan. En jij hebt vanaf kleins af aan haar veel gegeven. Nu je zelf een ouder bent geworden heb je allereerst minder tijd om er voor haar te zijn en merk je ook dat je niet zo’n zin meer in haar hebt. Je hebt behoefte aan afstand.

‘Je voelt je alleen’

Sinds je een ouder bent geworden zijn jouw ouders erg geïnteresseerd in hun kleinkind. Op zich vind je dat leuk, maar ergens voelt het ook niet helemaal lekker. Jij hebt als kind je ouders gemist en nu zijn ze er wel voor hun kleinkind?

‘Je reageert fel en kortaf op je kindje en voelt je hier schuldig over…’

Je kind – zo klein en onschuldig als het nog is – triggert je. Je hartslag gaat omhoog, zo ook je temperatuur. Je raakt gestrest en misschien zelfs wel boos. En daar voel je je schuldig over. Hoe kan je nu boos zijn, terwijl je kleine alleen maar aandacht van je vraagt? Hoe kan je vanuit rust reageren op je kind? Je hebt geen idee.

‘Ik verlies mezelf steeds meer’

Voor het ouderschap wist je wie je was. Je had je hobby’s, je vriendschappen, je ritme en gewoontes. Nu lijkt dat leven van een ander. De dagen vullen zich met voeden, troosten, regelen en ergens onderweg ben jij verdwenen. Je kijkt in de spiegel en vraagt je af: wie ben ik nog, los van papa of mama zijn? Het antwoord blijft uit. En dat is bijna te pijnlijk om toe te geven.

Hoe zou het voor je zijn als…

… het ouderschap voelt als thuiskomen in jezelf, in plaats van jezelf verliezen? Dat je weet wie je bent, óók op de dagen dat alles voor je gevoel zwaar is. Dat ouder zijn en jijzelf zijn niet twee verschillende dingen zijn, maar één.

… je niet meer zoekt naar het juiste antwoord buiten jezelf, maar weet hoe je het in jezelf kunt vinden? Dat je lichaam geen bron van spanning meer is, maar van wijsheid. Dat je weet hoe je een moment van stilte nemen en elke keer weer bij je intuïtie en diepe weten uitkomt.

… je begrijpt waarom je zo fel kunt reageren en je er geen oordeel meer over hebt? Dat je de patronen herkent die niet van jou zijn, ze zonder oordelen een plek kan geven en met open hart bij je kindje kan blijven. Zonder schuldgevoel.

… je weet en voelt waar je onrust vandaan komt? Dat je vermoeidheid niet langer voelt als falen, maar als een signaal waar je naar kunt luisteren. Dat je weet wat jou voedt – op alle vlakken – en daar ook naar handelt.

… je je niet meer alleen voelt met wat er in je leeft? Dat je jezelf niet meer hoeft uit te leggen of te verdedigen, omdat je eindelijk gezien wordt zoals je bent. Niet als die ouder in de overleefstand, maar als een krachtig mens dat zichzelf en daarmee het ouderschap stevig kan dragen.